LOADING

Emma Rekers

Koordirigent en muziekdocent bij de muzikale ontdekplek in Amsterdam

Je hebt je stem altijd bij je

Interview en tekst: Annie Oude Avenhuis
29 januari 2018

Emma Rekers is opgeleid aan het Conservatorium van Amsterdam als Docent Muziek met hoofdvak zang. Ze noemt zichzelf zangmaker. Twee jaar werkt ze als muziekdocent bij Het Concertgebouw Amsterdam op de afdeling educatie & participatie. Daar ontwikkelt ze zich tot workshopleider. Als zangmaker dirigeert ze, creëert nieuwe muziek, geeft lezingen en privé lessen. Ze doet dit op een eigenzinnige, creatieve wijze met kinderen en volwassenen. Hoe zet ze mensen in beweging? En wat heeft ze met Indiase dans?

Liedje van de dag
Welke herinnering uit haar jeugd is haar dierbaar? 'Het liedje van de dag, dat mijn moeder elke avond voor mij zong. Daarin zongen we over de gebeurtenissen van de dag. En dat was elke avond anders. Ik weet het nu nog.’ Emma krijgt blokfluit-, piano- en zangles. In de muziek vindt ze haar weg. Op de basisschool leert ze Sanskriet en Abhinaya, een traditionele Indiase dans. ‘Daarbij worden ritmes met de voeten gedanst. Met mijn handen beeldde ik de verhalen uit.’ Elke week heeft ze muziekles van Marijke Frölke: ‘Een geweldige juf. Alles wat ik speelde zong ik ook.’ Zij heeft een prachtig lied voor Emma gemaakt: “Emma kan zo prachtig zingen, Emma kan zo stralen (...) soepel gaat haar lichaam mee met de muziek, het is alsof ze ergens mooie dingen ziet.” Frölke stimuleert Emma en wakkert haar talent aan.

Nationaal Kinderkoor
Als ze acht is, gaat ze naar het Nationaal Kinderkoor. ‘Daar moest ik stilstaan, dat was een grote overgang, dat was écht heel moeilijk.’ Met het koor heeft ze een geweldige tijd. Ze zingen klassieke muziek en hebben vaak koorweekeinden. ‘Het was fantastisch om dagenlang mooie muziek te maken. Ik had een eigen stemvork. We werden begeleid om zelfstandig te musiceren.’ Opeens heeft ze talent en gaat wedstrijd zingen. Ze doet mee aan het Prinses Christina Concours. Ook ontdekt ze bij jongerentheatergroep Don’t Hit Mama, de verbinding tussen moderne en klassiek muziek. Het is vanzelfsprekend dat ze naar het conservatorium gaat. 

Mensen in beweging
Wat doet Emma na het conservatorium? Ze maakt opera en muziektheater voorstellingen; geeft workshops aan koren en managers. Privé les in een thuis setting verzorgt ze ook. Daarnaast schrijft ze lesmateriaal, onder andere bij de opera ‘Hondenhartje’. Steeds met de stem als uitgangspunt. ‘Ik vind de stem het meest bijzondere instrument. Je hebt je stem altijd bij je.’ Ze zet mensen letterlijk in beweging: ‘Ik laat de mensen zingen, spelen en creëren: vanuit zichzelf, vanuit een woord of een concept.’ Met Splendor collega’s Diamanda Dramm en Michiel Weidner ontwikkelt ze een project in een privé hospice. ‘We geven mensen door spel en oefeningen een bijzondere muziekervaring.’ Een ander voorbeeld is het uitvoeren van de negende symfonie van Beethoven met dove kinderen!

Splendor
‘Splendor is een vrijplaats met ruimte voor experiment, waar musici elkaar ontmoeten. Elke musicus geeft jaarlijks  een ledenconcert. ‘Ik voel me uitgedaagd om dat op een andere manier vorm te geven. In de vorm van een workshop, een happening.’ Samen met Iris Oltheten is ze betrokken bij SplendorKids. Het SplendorKinderkoor en het SplendorLedenKoor zijn haar initiatief. Beide koren zijn een plek om plezier te ervaren. ‘Het is een veilige omgeving om je stem te onderzoeken, samen in koor te zingen, te spelen en instrumenten te bespelen. Een droomplek, als je het mij vraagt…!’

Citer
Ik ben vier jaar. Op school krijgen alle kinderen een citer. Dat is een klein houten driehoekig instrument, waarop snaren zijn gespannen. Op een dag krijgen we ook een papier in de vorm van een citer. Er staan lijnen en bolletjes op. Ik mag het eerste bolletje rood kleuren en al die bolletjes op die lijn ook. Het tweede bolletje wordt geel, het derde blauw enz. Dat vind ik al heel erg mooi: van zwart-wit komen er allerlei kleuren tevoorschijn. Als ik klaar ben, dan mag ik het papier tussen het houtwerk en de snaren leggen. Met een plectrum raak ik de bolletjes aan, zodat de snaren in beweging komen. Op dat moment hoor ik een melodie, die ik al kende: het was een magische ervaring. Dat ben ik nooit vergeten.’